تابلوی ورودی خانه کرد واقع در خیابان امام خمینی.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱

سردر ورودی خانه کرد ( عمارت آصف ). گیشه فروش بلیط مشاهده می شود.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲

حیاط بیرونی. در ورودی حیاط اندرونی و گلدسته های مسجد مشاهده می شوند.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۳

یکی از اتاق های طبقه دوم. بخش زیورآلات مردم کرد.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۴

ایوان شاه نشین. به زیبایی کار با چوب و آینه دقت فرمایید.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۵

یکی از اتاق های طبقه اول. آثار هنری کار با چوب، اثر استاد علی اکبر بهزادیان ( هنرمند معروف کرد )<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۶

حیاط مستخدمین. این حیاط کاملاً بازسازی شده و هم اکنون  نگارخانه، چایخانه و سرویس های بهداشتی در آن قرار دارد.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۷

حمام خانوادگی آصف. لازم به توضیح است که تعداد خانه هایی که در گذشته حمام داشته اند، بسیار محدود بوده است.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۸

حمام خانوادگی آصف. در سمت راست تصویر خزینه حمام مشاهده می شود.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۹

نمایی از حیاط بیرونی.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۰

نمایی از حیاط بیرونی.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۱

نمایی از گچبری های زیبا و پنجره های قدیمی.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۲

اتاق خان ( شاه نشین ). به زیبایی پنجره که در بسیاری از منازل قدیمی ایران وجود داشته است دقت فرمایید.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۳

اتاق خان<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۴

اتاق نشیمن روستایی. هرچند وسیله گرم کننده در خانه های شهرنشین نیز کرسی بوده است. این کرسی ها در خانواده های پولدارتر با زغال که در منقل قرار می گرفت، گرم می شد. برخی کرسی را روی تنور که روزها در آن نان می پختند برپا می کردند. در مناطق روستایی و مردم فقیر، به جای زغال از فضولات خشک شده حیوانات برای گرم کردن کرسی استفاده می کردند. معمولاً  زیر کرسی و به وسط سقف کرسی قلابی وجود داشت که دیگ غذا را به آن آویزان می کردند تا شب هنگام و به تدریج، غذای فردا با گرمای منقل بپزد. ( غذای پختنی  معمول مردم آش و به ندرت آبگوشت بود و از برنج به ندرت و شاید سالی یک بار استفاده می کردند ).  اتاق روستایی معمولاً با نمد یا گلیم پوشیده می شد. روستائیان بضاعت خرید فرش را نداشتند. ای کاش در این فضای موزه نیز از این نوع پوشش بجای فرش استفاده می شد.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۵

اتاق نشیمن شهری. در اتاق نشیمن سنتی مردم کردستان قطعاً فن کوئل وجود نداشته است! همچنین بخاری دیواری در بسیاری از خانه ها موجود نبوده است.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۶

کارگاه قالی بافی. ( قالی، گلیم یا جاجیم بافی در گستره وسیعی از پهنه ایران زمین از وظایف زنان بوده است )<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۷

بخش پوشاک. این بخش که در طبقه دوم واقع شده است انواع پوشاک زنانه و مردانه نواحی مختلف مردم کردستان ، منطقه اورامانات ( کرمانشاه ) و جنوب آذربایجان غربی را به زیبایی در معرض دید بازدیدکنندگان قرار داده است.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۸

مکتب خانه. از ترکه و چوب و فلک ملاباشی خبری نیست.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱۹

زیورآلات یک زن کرد. سکه های استفاده شده دو ریالی و گاهی ده ریالی قدیمی است.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۰

پالان دوزی. پالان همان روکش صندلی! امروزی است که بر روی چهارپا  می انداختند و هم اکنون نیز  می اندازند تا بهتر بتوان سوار حیوان شد.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۱

سبد بافی. بزرگترین کشف قرن بیستم نایلون است. قبل از آن صنعت سبدبافی و سفالگری رواج فوق العاده ای داشت.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۲

کارگاه کِلاش بافی. کلاش نوعی پاپوش است که اشکال دیگر آن را در نواحی مرکزی تر ایران گیوه می گویند.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۳

ادوات سوارکاری و شکار. سبدی که در وسط تصویر مشاهده می کنید وسیله ای برای گرفتن پرندگان کوچک مانند کبوتر و گنجشک بوده است. این سبد یک راه یکطرفه است که پرنده نمی تواند از آن خارج شود. در سمت راست تصویر دیوجامه قرار دارد. دیوجامه پارچه ای سفید رنگ است که با تکه پارچه های رنگی تزیین شده است و برای شکار کبک استفاده می شود. ( در موزه مردم شناسی خرم آباد نیز وجود دارد )<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۴

ادوات کشاورزی و بسته بندی کاه<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۵

کارگاه جولایی ( بافندگی ) . در سمت راست ادوات حلاجی نیز دیده می شود.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۶

سمت چپ: خراطی ( کار با چوب )، سمت راست: چاقو تیز کنی.<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۲۷

خانه کرد ( عمارت آصف )

Kord House (Asef mansion)

 

عمارت آصف که امروزه نام " خانه کرد" را برای آن برگزیده اند،  یکی از قدیمی ترین بناهای موجود در شهر سنندج است و بر اساس شواهد و شیوه معماری احتمالا احداث بنای اولیه آن ( که بخش عمده ضلع شمالی عمارت را در بر می گیرد) مربوط به دوره صفویه باشد. قسمت های دیگر در دوره قاجاریه و اوایل پهلوی تکمیل شده است. هر چند عمارت آصف نام خود را از آصف دیوان گرفته است،  اما بانی اولیه آن را خانواده معتمد هاشمی  می دانند و احتمالا میرزا محمدرضای وزیر (پدر آصف دیوان) آن را تملک نموده و سپس در زمان آصف دیوان با الحاق سردر ورودی و بخش های شرقی و غربی، عمارت شکوه نهایی خود  را به دست آورده و از این رو به عمارت آصف مشهور شده است.

مجموعه عمارت حدود چهار هزار متر مربع عرصه و اعیانی دارد و علاوه بر سر در و دالان ورودی و اتاق تقسیم آب دارای چهار حیاط است که عبارتند از:

1-      حیاط بیرونی (اصلی)

2-      حیاط اندرونی

3-      حیاط مستخدمین

4-      حیاط مطبخ

عمارت آصف در سال 1376 توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کردستان تملک شد. پس از انجام مطالعات و تهیه طرحهای لازم، مرمت و احیای آن از سال 1378 آغاز گردید و تا اردیبهشت سال 1382 به طول انجامید.

مجموعه خانه کرد به عنوان یک مرکز فرهنگی بزرگ در شهر سنندج، پروژه ای است که قرار است در محدوده ای به مساحت حدود چهارده هزار متر مربع دایر شود و این محدوده شامل عمارت آصف دیوان، مسیر دیوان، بخش باقی مانده خانه ساعد سلطان (منزل امیر آصفی) و زمین های حدفاصل این بناها و حمام و سردر خانه شجاع لشکر است.

فاز اول این پروژه که فضاها و غرفه های نمایشی موزه است در 27 اردیبهشت 1382 گشایش یافت.

فضاها و غرفه های نمایشی ( عمدتاً به شکل موزه مردم شناسی ) که فعلاً قابل بازدید می باشند عبارتند از:

-         نگارخانه و حیاط ورودی

-         حمام

-         غرفه های زندگی شهری

-         مکتب خانه

-         قالی بافی

-         آثار استاد بهزادیان

-         غرفه های مشاغل و فنون

-         بخش اسناد و عکس های تاریخی

-         اتاق خان

-         بخش پوشاک

-         زیورآلات

-         غرفه شکار

-         غرفه های صنایع دستی

-         بخش کشاورزی

-         غرفه زندگی روستایی و بخش مطبخ

-         کتابخانه

-         مرکز اسناد

* منبع: سازمان میراث فرهنگی استان کردستان

لازم به توضیح است که حیاط مستخدمین که اکنون از آن به عنوان نگارخانه، چایخانه و سرویس بهداشتی استفاده می شود، به مرور زمان کاملاً تخریب شده و این بخش، در هنگام مرمت بنا، کاملاً بازسازی گردیده است.

در مجموع می توان گفت: خانه کرد فضای دل نشینی است که بیننده را با آداب و رسوم، فرهنگ گذشته و حال مردم کردستان و بزرگان این قوم که یکی از شاخه های قدیمی و اصلی نژاد آریایی هستند، آشنا می کند.

 

موقعیت جغرافیایی:

استان کردستان، شهر سنندج. " 06  '19  ْ35  شمالی و "49 '59   ْ48  شرقی. ارتفاع از سطح دریا 1508 متر.

نحوه دسترسی:

خانه کرد در مرکز شهر سنندج در خیابان امام خمینی و به فاصله بسیار کمی از میدان انقلاب ( میدان مرکزی شهر ) واقع شده است. خیابان های مرکزی شهر عمدتاً یک طرفه اند اما محدودیت طرح ترافیک ندارند.

شهر سنندج 500 کیلومتر با تهران، 165 کیلومتر با همدان و 135 کیلومتر با کرمانشاه فاصله دارد. بخش عمده مسیرهای همدان -  سنندج و کرمانشاه -  سنندج یک بانده و دارای نواحی کوهستانی و برفگیر است.

شهر سنندج دارای فرودگاه می باشد.

امکانات رفاهی:

*  پارکینگ مناسب نزدیک خانه کرد موجود نیست.

*  آب آشامیدنی در مجموعه موجود است.

*  سرویس بهداشتی قابل قبول است. خانه کرد فاقد توالت فرنگی است.

*  تعداد هتل و مسافرخانه در شهر سنندج بسیار محدود است و متناسب با تعداد مسافرین در فصل تابستان و تعطیلات نوروز نمی باشد. به همین دلیل بسیاری از مسافران به دلیل کمبود جای مناسب و کاهش هزینه های سفر در چادر اطراق می کنند. درصورت تمایل به استفاده از هتل حتماً قبلاً هماهنگی های لازم را به عمل آورید.

*  چایخانه سنتی در خانه کرد موجود است.

*  آنتن دهی تلفن همراه مطلوب است.

* برای ورود لازم است بلیط تهیه فرمایید.

*  محدودیت یا ممنوعیتی برای گرفتن عکس و فیلم وجود ندارد.

*  خانه کرد بروشور دارد. در صورت درخواست به شما تحویل خواهند داد. همزمان نقشه راهنمای گردشگری استان را هم مطالبه کنید.

امنیت منطقه:

شهر سنندج به عنوان مرکز استان کردستان از امنیت بالایی برخوردار است. مردم سنندج خونگرم و مهمان نواز هستند و با شما به عنوان گردشگر به شایستگی برخورد می کنند.

بهترین زمان بازدید:

خانه کرد در مرکز شهر سنندج واقع شده و در هر فصلی از سال می توان به راحتی از آن بازدید کرد. هرچند اگر به قصد گردشگری به کردستان سفر می کنید، طبیعتاً زمستان های سرد و یخبندان و روز های کوتاه می تواند تاحدودی آزاردهنده باشد و از کیفیت گردشگری شما بکاهد. بهترین زمان بازدید و استفاده از طبیعت زیبای کردستان ماه های اردیبهشت و خرداد است.

* توضیحات اضافه:

*  اگر برای بازدید به خانه کرد رفتید، توصیه می شود از مسجد دارالاحسان ( جامع ) سنندج و موزه سنندج که فاصله بسیار کمی با خانه کرد دارند و پیاده می توانید به راحتی از آن ها دیدن کنید، بازدید فرمایید.

*  یک توصیه مهم: اگر برای گردشگری به استان کردستان می روید، از بازدید غار کرفتو و دریاچه زریوار غافل نشوید.

* توضیحات عکس ها:

عکس شماره 1 :

            تابلوی ورودی خانه کرد واقع در خیابان امام خمینی.

عکس شماره 2 :

            سردر ورودی خانه کرد ( عمارت آصف ). گیشه فروش بلیط مشاهده می شود.

عکس شماره 3 :

            حیاط بیرونی. در ورودی حیاط اندرونی و گلدسته های مسجد مشاهده می شوند.

عکس شماره 4 :

            یکی از اتاق های طبقه دوم. بخش زیورآلات مردم کرد.

عکس شماره 5 :

            ایوان شاه نشین. به زیبایی کار با چوب و آینه دقت فرمایید.

عکس شماره 6 :

            یکی از اتاق های طبقه اول. آثار هنری کار با چوب، اثر استاد علی اکبر بهزادیان ( هنرمند معروف کرد )

عکس شماره 7 :

            حیاط مستخدمین. این حیاط کاملاً بازسازی شده و هم اکنون  نگارخانه، چایخانه و سرویس های بهداشتی در آن قرار دارد.

عکس شماره 8 :

            حمام خانوادگی آصف. لازم به توضیح است که تعداد خانه هایی که در گذشته حمام داشته اند، بسیار محدود بوده است.

عکس شماره 9 :

            حمام خانوادگی آصف. در سمت راست تصویر خزینه حمام مشاهده می شود.

عکس شماره 10 :

            نمایی از حیاط بیرونی.

عکس شماره 11 :

            نمایی از حیاط بیرونی.

عکس شماره 12 :

            نمایی از گچبری های زیبا و پنجره های قدیمی.

عکس شماره 13 :

            اتاق خان ( شاه نشین ). به زیبایی پنجره که در بسیاری از منازل قدیمی ایران وجود داشته است دقت فرمایید.

عکس شماره 14 :

            اتاق خان.

عکس شماره 15 :

            اتاق نشیمن روستایی. هرچند وسیله گرم کننده در خانه های شهرنشین نیز کرسی بوده است. این کرسی ها در خانواده های پولدارتر با زغال که در منقل قرار می گرفت، گرم می شد. برخی کرسی را روی تنور که روزها در آن نان می پختند برپا می کردند. در مناطق روستایی و مردم فقیر، به جای زغال از فضولات خشک شده حیوانات برای گرم کردن کرسی استفاده می کردند. معمولاً  زیر کرسی و به وسط سقف کرسی قلابی وجود داشت که دیگ غذا را به آن آویزان می کردند تا شب هنگام و به تدریج، غذای فردا با گرمای منقل بپزد. ( غذای پختنی  معمول مردم آش و به ندرت آبگوشت بود و از برنج به ندرت و شاید سالی یک بار استفاده می کردند ).  اتاق روستایی معمولاً با نمد یا گلیم پوشیده می شد. روستائیان بضاعت خرید فرش را نداشتند. ای کاش در این فضای موزه نیز از این نوع پوشش بجای فرش استفاده می شد.

عکس شماره 16 :

            اتاق نشیمن شهری. در اتاق نشیمن سنتی مردم کردستان قطعاً فن کوئل وجود نداشته است! همچنین بخاری دیواری در بسیاری از خانه ها موجود نبوده است.

عکس شماره 17 :

            کارگاه قالی بافی. ( قالی، گلیم یا جاجیم بافی در گستره وسیعی از پهنه ایران زمین از وظایف زنان بوده است )

عکس شماره 18 :

            بخش پوشاک. این بخش که در طبقه دوم واقع شده است انواع پوشاک زنانه و مردانه نواحی مختلف مردم کردستان ، منطقه اورامانات ( کرمانشاه ) و جنوب آذربایجان غربی را به زیبایی در معرض دید بازدیدکنندگان قرار داده است.

عکس شماره 19 :

            مکتب خانه. از ترکه و چوب و فلک ملاباشی خبری نیست.

عکس شماره 20 :

            زیورآلات یک زن کرد. سکه های استفاده شده دو ریالی و گاهی ده ریالی قدیمی است.

عکس شماره 21 :

            پالان دوزی. پالان همان روکش صندلی! امروزی است که بر روی چهارپا  می انداختند و هم اکنون نیز  می اندازند تا بهتر بتوان سوار حیوان شد.

عکس شماره 22 :

            سبد بافی. بزرگترین کشف قرن بیستم نایلون است. قبل از آن صنعت سبدبافی و سفالگری رواج فوق العاده ای داشت.

عکس شماره 23 :

            کارگاه کِلاش بافی. کلاش نوعی پاپوش است که اشکال دیگر آن را در نواحی مرکزی تر ایران گیوه می گویند.

عکس شماره 24 :

            ادوات سوارکاری و شکار. سبدی که در وسط تصویر مشاهده می کنید وسیله ای برای گرفتن پرندگان کوچک مانند کبوتر و گنجشک بوده است. این سبد یک راه یکطرفه است که پرنده نمی تواند از آن خارج شود. در سمت راست تصویر دیوجامه قرار دارد. دیوجامه پارچه ای سفید رنگ است که با تکه پارچه های رنگی تزیین شده است و برای شکار کبک استفاده می شود. ( در موزه مردم شناسی خرم آباد نیز وجود دارد )

عکس شماره 25 :

            ادوات کشاورزی و بسته بندی کاه.

عکس شماره 26 :

            کارگاه جولایی ( بافندگی ) . در سمت راست ادوات حلاجی نیز دیده می شود.

عکس شماره 27 :

            سمت چپ: خراطی ( کار با چوب )، سمت راست: چاقو تیز کنی.

 

نویسنده و عکس: دکتر مسعود شهیدی

 

هرگونه کپی برداری به منظور تجاری ممنوع است. کپی برداری به منظور اشاعه فرهنگ گردشگری و با اهداف غیرتجاری درصورت اجازه مدیر سایت و ذکر منبع بلامانع است.

بازدید کننده ی گرامی: در صورتی که از خانه ی کرد بازدید نمودید، خواهشمند است هرگونه تغییر در مطالب مربوط به امکانات رفاهی یا سایر مواردی که به نظرتان می رسد را از طریق لینک نظرات به مدیریت سایت اطلاع دهید تا دیگران نیز از آن بهره مند گردند. با تشکر

 

 

 

Share

ردیفسایر جاذبه های گردشگری این استان
۱
غار کرفتو

نظر بدهید (۱) / تعداد بازدید: ۶۰۵۷
ردیفسایر جاذبه های گردشگری ایران به ترتیب قدمت
۱
آبشار بیشه
۲
آبشار شوی ( تله زنگ )
۳
آبشار نوژیان
۴
دریاچه گهر
۵
غار سهولان
۶
غار کتله خور
۷
غار کرفتو
۸
آنوبانینی (قدیمی ترین کتیبه و نقش برجسته ایران زمین)
۹
زیگورات چغازنبیل
۱۰
تپه نوشیجان
۱۱
تخت سلیمان ( آتشکده ی آذرگشنسب )
۱۲
آرامگاه ( بقعه ) اِستِر و مُردِخای
۱۳
سازه های آبی شوشتر
۱۴
چک چک یا زیارتگاه پیر سبز
۱۵
مسجد جامع فهرج (قدیمی ترین مسجد ایران)
۱۶
سیراف
۱۷
شهر باستانی حریره، کیش
۱۸
آرامگاه فردوسی
۱۹
روستای تاریخی میمند
۲۰
قلعه فلک الافلاک
۲۱
ماسوله
۲۲
قره کلیسا
۲۳
گنبد سلطانیه
۲۴
قلعه رودخان
۲۵
کلیسای سنت استپانوس
۲۶
پل خواجو
۲۷
خانه عباسیان
۲۸
خانه ی بروجردی ها ( کاشان )
۲۹
باغ شازده
۳۰
خانه کرد ( عمارت آصف )
۳۱
تکیه معاون الملک
۳۲
آرامگاه ظهیرالدوله
۳۳
موزه ایران باستان
۳۴
موزه ی مردم شناسی خرم آباد
۳۵
آب انبار سنتی کیش
۳۶
گذر هنرمندان ( کیش )
۳۷
کاریز ( شهر زیرزمینی کیش )
۳۸
تله کابین رامسر